De sculpturen van Francesco Albano druppelen, smelten, hangen en zien er eigenlijk heel erg ongemakkelijk uit. Het werk van latex, wax, ijzer en polyester is zodanig vervormt dat het soms moeilijk voor te stellen is dat hij mensen wilt uitbeelden. Aan de andere kant vind ik de sculpturen die verder vervreemd zijn interessanter. Omdat ze hun eigen schoonheid krijgen, als op zichzelf staand object, zonder verwijzingen.
